Հոպլյա՛, հեքիաթ
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ Փոքրիկ ձկնորսը
24 Դեկտեմբերի, 2020
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ Փոքրիկ ձկնորսը
Շա՜տ տարիներ առաջ, Ճապոնական ծովի ափին մի ջահել ձկնորս կար, անունը՝ Ուրաշիմա։ Լավ ու բարի տղա էր Ուրաշիման և հմուտ…
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ Պահմտոցի
23 Դեկտեմբերի, 2020
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ Պահմտոցի
Մի անգամ, Մութը որոշեց պահմտոցի խաղալ Լուսնի հետ։Նա մերթ տների հետևում թաքնվեց, մերթ ծխնելույզների և շունչը պահած, էնքան նստեց, մինչև…
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ ԶԶԶԶ
16 Դեկտեմբերի, 2020
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ ԶԶԶԶ
Օվկիանոսում մի հսկա կետ էր ապրում, անունն էլ՝ Նիքի։ Նա էնքան մեծ էր, էնքան մեծ, որ քթի ծայրից մինչև պոչի…
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ Սենթ — Փանկրասն ու Քինգզ- Քրոսը
15 Դեկտեմբերի, 2020
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ Սենթ — Փանկրասն ու Քինգզ- Քրոսը
Լոնդոնում, նույն հրապարակի վրա, ապրում էին երկու կայարան։ Նրանց անուններն էին Սենթ – Փանկրաս և Քինգզ — Քրոս։Նրանք ապրում էին…
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ Փորձություն
10 Դեկտեմբերի, 2020
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ Փորձություն
Ժամանակին Դհավալմուք անունով մի մարդ էր ապրում Հնդկաստանում։ Նա երկու ընկեր ուներ, որոնց անչափ սիրում էր և ամեն օր այցելում…
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ Կապույտ լուսացույցը
7 Դեկտեմբերի, 2020
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ Կապույտ լուսացույցը
Մի անգամ Միլանի Դուոմոյի հրապարակի լուսացույցը տարօրինակ բան արեց: Նա սովորականի պես հանգիստ ու կանոնավոր աշատում էր, ու մեկ էլ…
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ Մարդն իր կյանքով չի ապրում
4 Դեկտեմբերի, 2020
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ Մարդն իր կյանքով չի ապրում
(Ժողովրդական հեքիաթ) Տերը, եդեմական պարտեզի ծաղիկների մեջ նստած, կյանք է բաժանելիս լինում իր ստեղծած շունչ արարածներին։ Կանչում է մարդուն.-Մա՛րդ արարած,-…
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ Ցախավելն ու Բեֆանան
3 Դեկտեմբերի, 2020
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ Ցախավելն ու Բեֆանան
Բեֆանան ապրում էր Նավոնի հրապարակում: Նոր տարուց հետո, նա ցախավելն օգտագործում էր միայն տարբեր աշխարհներ այցելելու համար: Նա Լուսին, Մարս,…
Հոպլյա՛, հեքիաթ․Կուկուլիկուն և արևը
24 Նոյեմբերի, 2020
Հոպլյա՛, հեքիաթ․Կուկուլիկուն և արևը
Լինում է, չի լինում, տանիքին ապրող մի աքլոր է լինում։ Անունն էլ՝ Կուկուլիկու։ Նա պատրաստված էր պղնձից ու միայն մի…
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ Անխելք մարդը
23 Նոյեմբերի, 2020
Հոպլյա՛, հեքիաթ․ Անխելք մարդը
Մի աղքատ մարդ կար. որքան աշխատում էր, չարչարվում՝ դարձյալ նույն աղքատն էր մնում։Հուսահատված, նա մի օր վեր կացավ, թե՝ պիտի…